Drugi obieg

Przemierzam kraj, ja i milion ciężarówek: stoimy w korkach, jedziemy, a tylko ja się obawiam, że zostanę zmiażdżona. Wracam do domu i nieodmiennie jestem zadowolona, że nie wykonuję zawodu kierowcy. Zakład pracy przybliża się ku mnie z każdą upływającą minutą, a dzień urlopu to żaden urlop. By zadośćuczynić objadam się i rozsyłam maile do osób nie związanych z moim zawodem. Taka higiena umysłowa. Odkąd skończyłam pięc lat, nie zmieniło się podejście do tematu kariery. Chciałam rysować. Brak konsekwencji, albo talentu sprawia, że wszystkie marzenia realizuję na boku, poza głównym nurtem. Prawie jakbym walczyła na turniejach rycerskich, coś niepokojąco niepoważnego.

Bez rezultatu

Tyle czasu wolnego, a ja nic. Siedzę i patrzę jak mi zioła wywiewa z doniczki. Preria. Mogłabym rysować, ale nic do głowy nie przychodzi, mogłabym czytać, ale bohaterowie akcji mają tylko 21% do końca książki, to zaraz finisz i szkoda się ruszać. Czytam za szybko, rysuję zbyt niecierpliwie. A wstaję za późno. To dobra okazja by się wyspać, kładę się i myślę o tym, że czas upływa a ja nic. Nie śpię, po prostu tracę czas. To największe marnotrawstwo z jakim mam do czynienia. I nikt mi nie wróci. O rzeczach, które powinnam – nie myślę. Mam stale otwarty program graficzny i pióro i notes pod ręką, zawsze gotowa. I co z tego?

Quick Dry

Wieje. Ale nie jest to po prostu porywisty wiatr, to przypomina huragan. Gdy wychodzę za próg, kawa jest już zimna. Gdyby był rozmówca, należałoby do siebie krzyczeć. Wiatr przenosi gdzieś wysoką temperaturę, a poza tym sprawia, że nikogo więcej nie ma i to miłe uczucie pustkowia pogłębia się. Następny adres to będzie już taki bez widocznych zabudowań. I bez schodów, chodzenie po schodach jest stratą czasu i sprawia, że bałagan zostaje przeniesiony na dół, wszystkie użyteczne rzeczy nie wędrują.
Czytam o szpiegach i przyglądam się kwiatkom, na zmianę oczywiście. Kwiatki tylko siłą woli trzymają się doniczek, ale nie wiem dlaczego doniczki trzymają się parapetów. Widać to jeszcze nie huragan. Owijam się ściślej szalikiem i jest mniej więcej przepięknie. Można pomalować paznokcie. Zaraz będą suche.

Goście

Mają przyjechać we trzy. Znajome z poprzedniego miejsca zatrudnienia. Bywalczynie spa wszelkiego rodzaju, miejsc odległych o wiele godzin lotu oraz posiadaczki połowy majątku swoich małżonków. To taka kara odwleczona sprzed wielu miesięcy. Mój system nakazowo-rozdzielczy, moje pasma zakupów tylko markowych towarów i spotkań w odpowiednich miejscach. Na codzień już ich nie ma, ale tego wieczoru zjawią się w zgodnych z tendencjami rynku pojazdach mechanicznych. Wydaje się, że trawa powinna wyrosnąć, a kwiaty stać się bardziej. Staram się, nawet podlewam. Zjedzą i zostawią mnie z wyobrażeniem, że nie mam tych wszystkich rzeczy, które powinnam, że brakuje mi tego i owego, że nie jestem w trendzie i pójdę popatrzeć na samochód w garażu, a on ze wstydu straci kolor. Nie czuję się komfortowo, nawet w kategorii standard się nie czuję. Myślę, żeby wybudować większy podjazd, żeby zmieściły się te wielkogabarytowe auta. Do czasu aż pomyślę, że możnaby i pas startowy, tak na wszelki wypadek.

Przerwy

Długi weekend nie udaje się, tak jak tylko może nie udać. Jest festiwalem kaszlu i podzwaniającej nudy oraz tras wypełnionych tirami i moim zbyt małym autem, stosunkowo. Nie powinno być tylu dni wolnych, to wybija z rytmu. Już niewiadomo co robić, żeby mieć święty spokój od domowych obowiązków. Wychodzę do furtki i sprawdzam jak rośnie groszek pachnący. Jemu też się nigdzie nie spieszy. Powinnam uprawiać jakiś sport wymagający wiatru i greckich wysp, albo lodowców nawet w lecie, jakieś atrakcyjne wybierać podróże do Katmandu, coś żeby pokazać swoim kolegom z zakładu pracy po szczęśliwym powrocie z majówki. Nic zachwycającego, po prostu nic. Dużo czytałam.

Z braku zachęt do innych czynów

Bedę zajmować się tym: Ciasto drożdżowe

Ku pamięci

Mięso przywożę do domu, droga zajmuje dłużej niż życie tego zwierzęcia. Smaruję i piekę. Siedząc przy kuchennym stole w wysprzątanym otoczeniu, kontempluję światełko z piekarnika. Zegar robi tyk, tyk. Potem jest późna kolacja. Program do czytania książek nie działa po ostatniej aktualizacji. Zmiana polega na elektronicznym czytaniu do posiłku, dawniej mogli co najwyżej nie wydrukować gazety, albo dodać erratę do książki. W otoczeniu komputerów wieczór mija niespiesznie. Zauważam ubrudzony sosem rękaw grubego swetra. Myślę ponuro, że będzie suszył się długo po praniu. To mój najcieplejszy, nie wiem, jak się bez niego obejdę.
Chwalę się w myślach, że o tym napisałam. Jak pomnik dla swetra. Zginę, a wspomnienie o nim żyć będzie wiecznie w odległych zakątkach sieci, że mnie ogrzewał i że mi było brak. Zawsze pisałam dla kogoś, nigdy z jakiegoś powodu.

Uprządkowana

Życie jak w piosence płynie, refren w weekend, a potem zwrotka, zwrotka. Myślę, co będzie dalej do 67 roku. Ballada taka. A potem mijają mnie różne wspomnienia, luksusowe bardziej. Z życia bez piosenek, z dużą ilością wolnego czasu i nawet malowaniem paznokci. Stoję sobie i patrzę wstecz. Im starsza jestem, tym mniej emocji. Emocje blakną niechcący, bez mojego starania. W przerwach robię dużo, by być chwalona. Pochwały są motorem działania, bez nich nie udaje mi się nic. Jeśli nie ma nikogo, to podpowiadam sama: dobra robota. Wstaję i idę do kuchni po cieplejszą herbatę. A w pracy ustawiam na biurku kartkę z napisem “mięso”, żeby nie zapomnieć zakupów z lodówki.

Mój ci on jest

Rejestracja wlasnego oprogramowania, na które oszczędzałam 12 miesięcy – bezcenne. W ramach święta upieczono ciasto bananowe. Mocno przesłodzone, ale z zimnym mlekiem da się. Święto potrwa aż do rana. Gładzenie klawiatury i oglądanie zakupionych funkcji niepohamowane.

Rien ne va plus

A dziś przeszło mi koło nosa oprogramowanie, które zamierzałam od wielu miesięcy nabyć. I czuję się jak przegrana w totolotka. Po czym udaję się do sklepu i liżę wystawę przez monitora szybę. Przez wiele ostatnich dni poprawiałam, udoskonalałam, odnosiłam się i robiłam porządki na komputerze. Nawet uczestniczyłam w facebook, co mnie nie dotyczyło od lat dwóch chyba. Młodsze pokolenie umie dwa razy więcej ode mnie i trzy razy szybciej się uczy. No to co ja robię? Zżynam. A w ogóle to rozbiłam skarbonkę, bo myślałam, że licytację wygrałam. I chyba nad tą świnką tak ubolewam, przecież nie nad marzeniami.